Vladivostok (letterlijk: "beheers het oosten") ligt in het Verre Oosten van Rusland, in het zuidelijkste puntje, grenzend aan enerzijds China en anderzijds de Stille Oceaan. Vladivostok werd gesticht in 1860 door mariniers uit Nikolaevsk-na-Amure, een havenplaatsje zo'n 1000 km ten noorden van Vladivostok bij het eiland Sakhalin. De mariniers hadden de opdracht om een strategische plaats te zoeken en er een haven te bouwen. In 1862 waren de eerste huizen en havenfaciliteiten gebouwd: Vladivostok was geboren. Men stelde de Vrijhavenstatus in om de handel te bevorderen. Dit wierp al snel vruchten af, Vladivostok werd een belangrijke schakel in de handel met Korea, Japan en China.
In 1980 kreeg Vladivostok stadstatus, het had toen ruim 7000 inwoners. Ondanks dat de stad duizenden kilometers verwijderd was van Europees Rusland bleef Vladivostok kolonisten trekken. Het waren vooral boeren die in grote getalen aankwamen in de stad om het relatief vruchtbare achterland te ontginnen. Eind 19e eeuw besloot Tsaar Alexander III tot de aanleg van de Trans Siberische Spoorlijn, welke in Vladivostok het eindpunt moest vinden. Aansluiting van de stad op de spoorlijn in 1897 betekende een nieuwe impuls voor Vladivostok als handelstad.
De revolutie in 1917 bracht ingrijpende veranderingen met zich mee. Gedurende de jaren na de revolutie vestigden zich veel intelligentsia en soldaten van het Witte Leger zich in Vladivostok. Het leger was in hevige gevechten gewikkeld met het Rode Leger van Lenin. Toen het Rode Leger uiteindelijk won in 1922, dreven zij alles wat buitenlands was uit de stad. Voor 70 jaar zou Vladivostok een verboden stad voor buitenlanders blijven. Vladivostok werd het centrum van het Russische Verre Oosten, o.a. door de opening van nieuwe universiteiten.

In 1950 werd de haven van Vladivostok aangewezen als het nieuwe hoofdkwartier voor de Stille Oceaan divisie van de Sovjet vloot. De meeste "normale" havenactiviteiten werden overgenomen door het nabije havenplaatsje Nakhodka. In de periode tussen 1960-1980 groeide de stad aanzienlijk door grootschalige huizenbouw en ontwikkeling van industrie in het gebied. Vladivostok was inmiddels hoofdstad geworden van de regio Primorsky. In 1991, na de val van de Sovjetunie, opende de stad haar deuren weer voor buitenlanders. Dit veroorzaakte een grote klap voor Nakhodka, dat veel handel verloor aan de beter ontwikkelde haven van het grotere Vladivostok.

Tegenwoordig telt Vladivostok 600.000 inwoners. Hoewel Vladivostok vrij weinig bezienswaardigheden te bieden heeft, kent de stad veel toerisme. Vladivostok is namelijk het eind punt van de wereldberoemde "Rossia", oftewel trein nr. 2 van Moskou naar Vladivostok, in het westen beter bekend als de Trans Siberië Express. Op het station van Vladivostok staat het laatste kilometerpaaltje van de in totaal 9288 kilometer tellende spoorlijn - het langste treintraject ter wereld.

Voor een wijdse blik over de stad kan men via de tandradbaan naar de Orlinoye Gnezhda (letterlijk: "Adelaarsnest") heuvel, het beste uitzichtspunt in Vladivostok. Vooral 's avonds in het donker levert dit een spectaculair panorama over de haven van Vladivostok en de stad zelf. Aanraders zijn een boottocht door de haven van Vladivostok en een bezoek aan de S-56: een onderzeeboot bij de haven, welke ingericht is als museum. In het stadsaquarium is de indrukwekkende Beluga walvis te bewonderen. Maakt u vooral ook eens een wandeling over Korabelnaya Bul'var, oftewel de Schepenboulevard. Verder kent Vladivostok nog een aantal lokale musea die de moeite waard zijn.

In tegenstelling tot wat veel mensen verwachten van Oost-Rusland heeft Vladivostok een erg mild klimaat. Hoewel het er 's winters nog altijd hard kan vriezen, worden er niet de extreme temperaturen bereikt die men in Siberië gewoon is. De zomers zijn er over het algemeen vrij wisselvallig.